سرکوب مبارزه و مقاومت ببرهای تامیل!

ببرهای تامیل ‌روز یک‌شنبه 17 مه، پس از 26 سال مبارزه علیه نیروهای نظامی سر‌یلانکا شکست را پذیرفتند و اعلام کردند که سلاح‌های خود را زمین می‌گذارند.

این تصمیم در ادامه فشاری که بعد از چند هفته محاصره و حملات  زمینی و هوایی ارتش سریلانکا و شرط قرار دادن قبول شکست از طریق صدور اطلاعیه ای رسمی صورت گرفته بود، به اعلام تعطیل مبارزه طولانی استقلال طلبان تامیل منجر گردید.

ببرهای تامیل پس از بیست و شش سال تلاش برای استقلال در بیانیه‌ای که توسط یکی از رهبران مستقر در خارج از سریلانکا منتشر شد، شکست را پذیرفتند. در این بیانیه آمده‌است: «این جنگ به پاپان تلخ خود رسید. ما تنها یک راه داریم. ما تصمیم گرفتیم اسلحه‌های خود را به سکوت تشویق کنیم. تنها اندوه ما برای عزیزانی است که در این نبرد از دست دادیم. و البته غم اینکه نمی‌توانیم به مبارزه ادامه دهیم ما را آزار می‌دهد».

در بیانیه اینترنتی "جبهه‌ آزادیبخش ببرهای تامیل" که قبل تر انتشار یافته بود، آمده بود: «غیرنظامیان تامیلی قربانی بمباران، بیماری و گرسنگی می‌شوند. راه دیگری پیش روی ما نیست، جز اینکه سلاح‌هایمان را زمین بگذاریم»  و «انتظار می‌رود دولت حمله‌های نظامی خود را متوقف کند. زمان آن رسیده که مذاکرات صلح آغاز شود». این بیانیه با بی تفاوتی دولت سریلانکا روبرو گشت و آنها بر عزم خود بر پیروزی نظامی به هر قیمت پای فشردند و بر شدت حملات خود افزودند. سربازان ارتش با تنگ‌تر کردن حلقه مبارزان تامیل، نهایتا آنها را در منطقه ای در حدود یک کیلومتر مربع  محاصره  کردند و امکان دسترسی آنها به دریا را هم از میان بردند. این نخستین بار از زمان شروع مبارزه مسلحانه مبارزان تامیل در سال 1983 بود که سربازان ارتش توانستند کنترل این منطقه  و کل خلیج را  به دست آورند.

با این حال مبارزان تامیلی تنها هنگامی پایان مبارزه را اعلام کردند، که دولت در بیانیه‌ای رسمی خبر آزادی تمامی پنجاه هزار نفری را داد که هفته های گذشته در محدوده تحت کنترل مبارزان تامیل محاصره بودند.

جنگ های داخلی در سریلانکا که در جنوب شبه ‌قاره هندوستان واقع شده، ظرف ۲۶ سال گذشته، بیش از ۷۰ هزار قربانی گرفته است.

بر اساس گزارشی از سازمان ملل متحد و به نقل از خبرگزاری فرانسه در نبردهای سنگین شمال جزیره‌ سریلانکا، در فاصله‌ زمانی ۲۹ ژانویه تا ۷ مه، یعنی در کمتر از پنج‌ماه، بیش از ۷ هزار غیرنظامی کشته شده‌اند. دستکم ۱۶ هزار و ۷۰۰ نفر نیز به شدت مجروح شده‌اند.

اختلافات بین تامیل ها و سریلانکایی ها از زمانی آغاز گردید که سریلانکا در سال 1948 به استقلال رسید. اگر چه اکثریت سینهالی همواره دولت را در دست داشت، اما اقلیت تامیل موقعیت  ویژه ای  را که در زمان دولت استعماری بریتانیا داشتند از دست دادند.  از این زمان به بعد اختلافات قومی و نژادی شدت گرفت. تا سال 1970 تقریبا هیچ تامیلی در شغل‌های کلیدی دولتی باقی نمانده بود و تبعیض و یورش بر علیه تامیل‌ها اوج گرفت. مبارزان تامیلی در نبرد و مقاومت مسلحانه‌ خود که از ۲۶ سال پیش (سال ۱۹۸۳ میلادی) آغاز شده، برای خودمختاری منطقه‌ شمال و شرق جزیره‌ سریلانکا مبارزه می‌کنند، جایی که اقلیت تامیل در آن ساکن است. پاسخ دولت سریلانکا به این خواسته و مبارزات، اعدام‌ ، شکنجه، ناپدید شدن‌ها و اخیرا استفاده از بمب‌های خوشه‌ای و سلاح‌های شیمیایی علیه آن‌ها بوده است. در سال 2002 آتش‌بس میان تامیل ها و دولت سریلانکا به تصویب رسید که تا سال گذشته برقرار بود. اما دولت سریلانکا تصمیم گرفت آنها را کاملا نابود کند. شهروندان تامیل وادار شدند تا به اردوگاه‌هایی که توسط ارتش سریلانکا اداره می‌شود رانده شوند و در آن زندانی گردند.

رویدادهای روزهای اخیر که به قتل رهبران و به زمین گذاشتن اسلحه از سوی مبارزان تامیل انجامید، فشارهای دیپلماتیک از سوی آمریکا، بریتانیا،‌ فرانسه و سازمان ملل برای پایان دادن نبرد خونین را بدنبال داشت.  همچنین کشورهای اروپایی از لزوم تحقیق درباره رعایت حقوق بشر در جنگ های خونین این منطقه سخن راندند و تعدادی از کشورها کمک های مالی را وعده دادند.

موضع گیری حکومت های قدرتمند جهان که خود با حمایت های تسلیحاتی، تجاری و به بهانه مبارزه با تروریسم همواره جانبدارنه در دفاع از حکومت سریلانکا عمل کرده اند، بیشتر از اینکه خیرخواهی و  جانبداری آنها را از حقوق بشر برساند، پرده ساتری است بر جهانی وارونه که در آن جنگ و جنایات و کشتار انسانهای بی دفاع هر روز تراژدی جدیدی می آفریند. فجایعی از قبیل کشتار و به گروگان گرفتن مردم بی دفاع به بهانه مبارزه با ببرهای تامیل توسط نیروهای نظامی سریلانکا یکی از این نمونه ها  و محصول سیاست مزوزانه قدرت های سرمایه داری جهان است.

دولت سريلانكا براي نابودي جنبش خودمختاري طلب تاميل ها از هيچ جنايتي فروگذار نكرد. آنها نه تنها مبارزان  را، بلكه هر آدم عادي را قتل عام كردند كه از نظر آنها، هر تاميلى بخشي از جنبش برابری طلب خوانده مي شد. اگر چه سرانجام مهر پايان 26 سال مبارزه ملتي كه در سرزمين خودش به اسارت گرفته شده بودند زده شد و ارتش سريلانكا به كمك انواع كمك هاي نظامي توانست پيروز شود، اما به نظر نمی رسد تصمیم "جبهه‌ آزادی‌بخش ببرهای تامیل" به زمین گذاشتن سلاح‌، تضمینی برای پایان مبارزه برای حق تعیین سرنوست تامیل ها باشد.

هر میزان مخالفت و مرزبندی با روش های خشونت آمیز و عملیات انتحاری ببرهای تامیل، هر میزان مرزبندی با مواضع و اهداف محدودگرایانه و ناسیونالیستی تامیل ها، یک ذره  از این واقعیت کم نمی کند که این مبارزه بازتاب خواست عادلانه اقلیت تامیل در سریلانکا است که می خواستند مورد ستم حکومت سریلانکا به بهانه قومی و مذهبی قرار نگیرند. مبارزه برای حق تعیین سرنوشت نمی تواند و نباید با هیچ توجیهی مورد فشار و سرکوب قرار گیرد.

برگرفته از جهان امروز 227