مردم آزاده ایران، اگر خواهان پایان دادن به این مصائب و بی حقوقی ها هستید، اگر خواهان آزادی و برخورداری از یک زندگی مرفه و آسوده هستید، اگر خواهان بهبود و اصلاح زندگی خودتان حتی تحت حاکمیت همین رژیم هستید، در انتخابات شرکت نکنید، به پای صندوق های رای نروید و با نرفتن به پای صندوق های رای، عدم مشروعیت رژیم و بساط انتخاباتش را به جهانیان اعلام کنید. با نرفتن به پای صندوق ها عزم خود را برای به زیر کشیدن رژیم جمهوری اسلامی نشان دهید.

رژیم جمهوری اسلامی که در خوف و هراسی دائم از برپا شدن شورش های مردمی بسر می برد، کمپین تبلیغاتی مضحکه انتخابات ریاست جمهوری را با ایجاد فضای رعب و وحشت، و بگیر و ببند فعالین کارگری، فعالین جنبش دانشجویی، فعالین جنبش زنان، و دیگر عرصه های فعالیت مدنی، تداوم اعدام ها و قدرت نمایی گردانهای ویژه ضد شورش بسیج و سپاه پاسداران و تدارک آمادگی مقابله با رویدادهای احتمالی توام کرده است.

این در حالی است که بورژوازی ملی ایران در پایکوبی از تحریم اقتصادی اروپا و امریکا نسبت به ایران به سر می برد و خیال باطل ! به جیب زدن ارزش افزوده بالا و درآمدهای جاری حاصل  از افزایش قیمت( به سبب تحریم) را در سر می پروراند، و دراین توهم که با بحران جاری نه تنها دولت مجبور به تخصیص اعتبارات برای راه برون یافت از اقتصاد نفتی و اقتصاد حاصل از تحریم، به سرمایه گذاری هرچه بیشتر در بخشهای صنعتی می شود، بلکه رژیم ایران را دچار بحران عمیق نمی کند و سودهای دوچندانی که بخش اعظم آن حاصل درآمدهای جاری حاصل از تحریم می باشد را نصیب بورژوازی ملی ایران می نماید. چندی پیش "جهرمی" وزیرکار وامور اجتماعی دولت نهم درخصوص تاثیرات ناشی از بحران در مصاحبه ای اعلام داشت :" با کاهش قیمت منابع دردنیا سرمایه گذاری در بخشهای مختلف اقتصادی ارزان تر شده است ... اما اگر برنامه ریزی ها در این جهت نباشد، با توجه به کاهش قیمت مواد اولیه که در حال صدور آن هستیم، یقینا طرحهای توسعه مان دچار مشکل خواهدشد و از بحران عبور نخواهیم کرد"

سازمان زحمتکشان در سال 2000 میلادی برابر با 1379 خورشیدی به رهبری عبدالله مهتدی از کومله و حزب کمونیست ایران انشعاب کرد، آن دوران این سازمان با ادعای بازسازی کومله و بهانه هایی از قبیل اینکه حزب کمونیست ایران مانعی بر سر راه پیشرفت کومله است از تشکیلات کومله و حزب کمونیست ایران جدا شد.
فارغ از تمام کارهایی که در آن زمان آنان با دست بردن به اعمال نامشروع همچون تلاش برای کودتا در حزب کمونیست ایران و به دست گرفتن رهبری کومله و ربودن آرشیوهای کومله و حزب کمونیست ایران انجام دادند، در اینجا هدف از نوشتن این مطلب پرداختن به این موارد نمی باشد. تنها می خواهم به این موضوع اشاره کنم سازمانی که از همان ابتدای تأسیس بر ریاکاری، عوام فریبی و دروغ پردازی و تفسیر وارونه رویدادها استوار گردید، نمی تواند اکنون هم یک سازمان جدی و صادق در قبال مردم کردستان و ایران باشد .
از گذشته تاکنون کسانی که فقط اسم کومله را شنیده اند و از نزدیک هم با آن آشنایی نداشته اند، کومله را همواره به عنوان یک سازمان چپ و کمونیست که از انترناسیونالیسم پرولتری دفاع و پرچم سرخ سوسیالیسم را برافراشته است می شناسند. درسنت کومله ناسیونالیسم و قوم پرستی، چاکر منشی و دفاع از امپریالیسم، بالا بردن پرچم جمهوری مهاباد (کردستان)، نشست پنهانی و دور از چشم مردم با رژیم جمهوری اسلامی و وزارت بدنام اطلاعات آن، عوام فریبی، تبهکاری، شانتاژ، جعل تاریخ، تفسیر وارونه و مصادره به مطلوب رویدادها، توهم پراکنی و دفاع از اصلاحات حکومتی و غیره هرگز جایی نداشته و ندارد.

روشن است که از این بحران اقتصادی و تهاجم وسیعی که رژیم علیه سطح زندگی و معیشت مردم سازمان داده است طبقه کارگر بیشتر از همه اقشار دیگر جامعه آسیب می بیند. وجود میلیونها کارگر بیکار و تداوم بیکار سازیها، راندن میلیونها خانواده کارگری به زندگی کردن در زیر خط فقر و تحمیل ناامنی شغلی در این شرایط فلاکتبار اقتصادی طبقه کارگر ایران را در موقعیت بسیار دشواری در مبارزه با وضع موجود قرار  داده است. اگر قبول داریم که قدرت طبقه کارگر در موقعیت عینی آن در اقتصاد جامعه نهفته است و اعتصاب و از حرکت باز ایستاندن چرخ تولید یک از مهمترین سلاح های طبقه کارگر در مبارزه با سرمایه داری است، شرایط فلاکتبار اقتصادی کنونی تا اندازه زیادی توان استفاده از سلاح اعتصاب این نماد قدرت طبقه کارگر را از کارگران گرفته است. اعتصاب است به سرمایه داران می فهماند این کارگران هستند که صاحبان اصلی جامعه هستند.

مدتی است که رهبری حزب حکمتیست با انتشار مطالبی در سایتهای اینترنتی، تبلیغات جنجالی بی مقداری را بر علیه کومه له و حزب کمونیست ایران براه انداخته است. شکل این تبلیغات غیر سیاسی، غیر اخلاقی است و تنها در چهارچوب یک عقده گشایی روانی میتوان آنرا درک کرد.  محتوای بهانه ها و مستسمک های آن نیز بر پایه دروغ و کذب محض استوار است چون قرار نیست در هیچ مرجع حقیقی و حقوقی ثابت شوند. این ادعاها بر تحلیل و تفاسیر کارآگاه مابانه، دلبخواهی و نهایتا اتهام زنی متکی است و اساس را بر این گذاشته است که از فرط تکرار، و با مسموم کردن فضای مبارزه سیاسی تعقل انسانهای دور و بر خود را با موهومات بی سر و تهش مسخ کند.

اطلاعیه برگزاری نشست دفتر سیاسی حزب حکمتیست ، مورخ 23 ژانویه 2009  به مسائلی اشاره دارد به روشن ترین وجهی جایگاه و موقعیت این حزب در جنبشهای اجتماعی و نزد توده های کارگر را به نمایش میگذارد.

قصد من اینجا اشاره به بحث و تصمیم گیری این  حضرات عالی در مورد کومه له است:

« نقد رویکرد تبدیل کومه له به لانه تحرکات نئوتوده ایستی علیه فعالین کارگری و جنبش دانشجویی..."»، « سیاست ما در قبال رویکرد نئوتوده ایستی در کومه له"»، و « " در بند ششم دستور نشست دفتر سیاسی در مورد اتخاذ یک سیاست آکتیو در قبال رویکرد نئوتوده ایستی در کومه له تبادل نظر و تصمیم گیری کرد"».

بحث و تصمیم دفتر سیاسی حزب حکمتیست در مورد کومه له ، آنهم بصورت « یک سیاست آکتیو» ، نشانه ای از آغاز یک کمپین شوم علیه کومه له است. کمپینی که از یکسو  انحطاطات سیاسی این  جریان را نشان میدهد و از سوی دیگر نهادینه کردن ضدیت با کومه له را. دستورات دفتر سیاسی حزب حکمتیست در راستای بسیج ضدیت با کومه له، زبونانه تر و شرم آورتر از آنست که نیازی به اثبات داشته باشد.

مدتى است حکمتيست هاى خرده بورژوا، رازبقاى خود را در جنجال و فحاشى خلاصه کرده اند. بخشى از اين فحاشى ها و بى حرمتى ها متوجه شخصيتها و فعالين  حزب کمونيست ايران و سازمان کردستان اين حزب يعنى کومه له است. بقول مشهور ، حکمتيست ها، چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند، يا به عبارت ساده تر سرنا را از سر گشادش ميزنند!

اين اَقايان در اَخرين نشست دفتر سياسى حزبشان که روزهاى ۲۷ تا ۲۹ ديماه امسال برگزار شده (ناگفته نماند، چون اين اَقايان همواره خودشان را پيشتاز زمين و زمان ميدانند، در اطلاعيه شان ۲۷ تا ۲۹ بهمن نوشته اند ! )  عمده تاً به اين مساله پرداخته اند که چگونه با فحاشى و بى حرمتى به کومه له و حزب کمونيست ايران ميتوانند از بار بحرانى که در اَن غوطه ورند بکاهند.