اگر بخواهيم نگاهي اجمالي به مراسم اول ماه مه در ايران در دوره ي بعد از انقلاب 57 داشته باشيم خواهيم ديد كه تلاش هاي فراواني براي برگذاري باشكوه اين روز در ايران توسط كارگران و زحمتكشان در دوره هاي مختلف صورت گرفته است .با انقلاب 57 و قدرت گيري يك ضد انقلاب مرتجع و بي سواد زير سايه ي دولت هاي امپرياليستي و با پشتيباني و دخالت آنها وعليرغم سر كار آمدن حزب مرتجع جمهوري اسلامي ،به دليل آنكه انقلاب ،انقلابي توده ايي بود وكارگران نقش انكار ناپذيري در شكل گيري انقلاب 57 داشتند، تا چند سال بعد ازانقلاب ما شاهد برگزاری وسیع اول ماه مه ها در تهران و شهرستانها هستیم. براي نمونه در سال 58 ما شاهد برگزاري با شكوه اول ماه مه در تهران و شهرستان ها و همچنين گسترش وسيع احزاب چپ در اين دوره و رشد بي رويه ي كمونيسم در ايران هستیم.

امروز در شرایطی که جنب و جوش گسترده ای درجبهه بورژوازی برای چاره جویی بحران سیاسی و اقتصادی موجود در جریان است و بورژوازی ایران میکوشد بمثابه یک طبقه ،دستگاه رهبری سیاسی خود را متحد و منسجم نماید و با وجود اینکه طبقه کارگر ایران از لحاظ توان و موقعیت اجتماعی خود از هرلحاظ قادراست به نیروی هدایت کننده و به محور مبارزه برای سرنگونی رژیم اسلامی تبدیل شود ،اما برای وارد شدن در کشمکش های سیاسی جاری،عملا فاقد آمادگی سیاسی و سازمانی لازم است و صفوف آن همچنان پراکنده است .مبارزات کارگران در سال ها و ماههای اخیر زمینه امید بخشی برای پیشروی این طبقه در عرصه جدالهای اجتماعی و طبقاتی جاری را به وجود آورده است .ایجاد تشکل های مستقل کارگری ،اتحاد و همبستگی بادیگر جنبش های اجتماعی ،اعتصاب های پی در پی را میتوان بعنوان نخستین دستاورد این مرحله از مبارزات کارگران ایران به دشمن تحمیل کرد.تنها در چنین صورتی است که تلاشهای بورژوازی ایران برای به بیراهه کشاندن مبارزات طبقه کارگر با شکست روبرو خواهد شد و مطالبات و اهداف کارگران به صدر شعارهای جنبش توده ای جاری کشیده میشود.

رژیم جمهوری اسلامی در طول سه دهه از حاکمیت خود اگر از یک طرف با دخالت دادن و نهادینه کردن نقش مذهب در امر آموزش و پرورش تلاش کرده تا مدارس و دانشگاه ها را به مرکز ترویج جهل و خرافه مذهبی تبدیل کند، از طرف دیگر با دخالت های پلیسی در نهاد آموزش و پرورش و پاکسازی های سیاسی و ایدئولوژیک و تحت فشار قرار دادن زندگی و معیشت معلمان ایران ضربات جبران ناپذیری به امر آموزش و پرورش در جامعه وارد آورده است. جمهوری اسلامی چنان وضعیت اقتصادی را به معلمان تحمیل کرده است که بسیاری از آنان ناچار شده اند بعد از پایان کار در مدرسه بجای استراحت و تمدد اعصاب و ارتقای ظرفیت های خود در امر آموزش، به انجام شغل دوم روی آورند.

با اتمام این بحث کوتاه، نوبت آن است تا چند سطری را به وضع طبقۀ کارگر ایران در آستانۀ برگزاری جشن اول ماه مه اختصاص دهیم. طبقۀ کارگر این ملک نیز با طلوع خورشید اول مه، و با نگاه به افق رهائی خود به پیشواز این روز فرخنده می شتابد. منتهی کارگران ایران در حالی اول مه را جشن می گیرند که در سی سال گذشته از وضعیت مادی تألم بارتری در مقایسه با هم زنجیرهای خود برخوردار بوده اند، و بی شک بحران سرمایه داری کنونی موقعیت مادی نامطلوب تری را به آنان تحمیل می کند. کارگران این کشور در طول این سالها سوای تحمل فقر، گرسنگی، بی حقوقی، تجربۀ شرایط برده وار کار، سرکوب و کشتار هیچگاه روی رفاه و آسایش را بخود ندیده اند و در این سه دهه مخصوصاً در بیست سال اخیر روزی نبوده تا به بهانه های مختلف مانند خصوصی سازی، کسادی بازار و فروش نرفتن محصولات، کمبود مواد اولیه و... بیکار، اخراج و روانۀ خانه هایشان نشوند.

"اعضای كمون پاریس مقاومت شدیداً قهرمانه ای در مقابل دشمنان طبقاتی داخلی و خارجی از خود نشان دادند. در آن هفته خونریزی، خیابانها از جسد پوشیده بود و لخته های خون در هر كجای پاریس موج میزد. پیگرد و كشتار تا اوائل ژوئن ادامه داشت. یك روزنامه ورسائی بتاریخ 30 مه اعلام كرد كه اوژن پوتیه دستگیر شده و بقتل رسیده است. اما در واقع، شاعر در اختفا بسر میبرد. در میانه غرش گلوله و آتش، زیر بار تهدید مرگ، زمانیكه پشت پنجره گاریهای حامل اجساد قربانیان عبور میكرد، شاعر پرولتر بزرگ ما در روزهای نخستین ژوئن در حومه پاریس بسر میبرد. و بی آنكه تزلزل یا روحیه باختگی در او راه یابد، تجربه شكست را جمعبندی میكرد و احساسات جوشانش را به كلمه تبدیل مینمود تا شعری فوق العاده و الهامبخش بسراید: "انترناسیونال". شعر از اراده استوار بردگانی كه تاریخ را آفریدند و ایمان به پیروزی حتمی امر كمونیسم آكنده شد. "انترناسیونال" پیش بینی میكرد كه: "بگذار هر چیز مكان خود را بیابد، انترناسیونال میباید نژاد بشر گردد." پوتیه با سرودن شعر خود، بنای یادبود فناناپذیری را برای اعضای كمون پاریس برپا داشت، و در عین حال "انترناسیونال"، فراخوان قهرمانان كمون به آیندگان بود كه انقلاب را تا به آخر به پیش برند.

این بحران که از ماهیت ذاتی نطام سرمایه داری ناشی می شود، اگر چه ابتدا در ورشکسته شدن بانکها و سقوط بازار سهام بروز پیدا کرد، اما بسرعت در عرصه تولید نیز خود را نشان داد و با رکود و تعطیلی شمار زیادی از مراکز تولیدی و بیکارسازی های بین المللی، فقر و بیکاری و ناامنی بیشتر برای اکثریت ساکنان روی زمین، کاهش دستمزدهای واقعی طبقه کارگر و کاهش قدرت خرید مردم در کشورهای مختلف جهان، ابعاد ویرانگر خود را هر چه بیشتر نمایان ساخت. امروز در حالیکه جهان غرق ثروت و نعمت است، اما کارگران و اکثریت مردمی که تولید همه نعمات زندگی محصول کار و تلاش بی وقفه آنهاست از آن محروم اند. بدین ترتیب  این بحران بار دیگر جامعه بشری را در مقابل این تضاد مسخره قرار داده است که تولید کنندگان در نتیجه رشد بار آوری نیروهای مولده هر روزه بیشتر از روز قبل قدرت خریدشان پائین میآید و توده عظیم محصولات تولید شده نیز مصرف شان کاهش پیدا می کند. 

در همانحال جنبش کارگری در اروپا رشد کرده و به پا خاسته بود. صدای این جنبش به نیرومندترین شکل در کنگره‌ی انترناسیونالیستی کارگران در 1889 شنیده شد. در این کنگره، که 400 هیئت نمایندگی در آن شرکت داشتند، تصمیم گرفته شد که تقاضای 8 ساعت کار روزانه باید در سرلوحه‌ی خواستها باشد. لاوینگه‌ی کارگر، اهل بردو و عضو هیئت نمایندگی اتحادیه‌های کارگری فرانسه، پیشنهاد داد که این خواسته در سراسر کشورها و توسط یک اعتصاب سراسری به بیان درآید. هیئت نمایندگی کارگران آمریکائی توجه حاضرین را به تصمیم رفقایشان جلب کردند که عزم کرده بودند در اول مه دست به اعتصاب بزنند و کنگره تصمیم گرفت که اول مه  روز برگزاری مراسم و جشنهای جهانی پرولیتاریا باشد.