اکنون بیش سه دهه است که رژیم جمهوری اسلامی با اتکا به قوانین منتج از شرع  اسلامی موقعیت بردگی آوری را به زنان ایران تحمیل نموده است. قوانین جمهوری اسلامی آپارتاید جنسی و تحقیر هرروزه زنان را نهادینه کرده است. بر اساس این قوانین زنان در ایران رسما نیمه مرد بحساب می آیند و از ابتدائی ترین حقوق انسانی خود محروم هستند. این رژیم بزور حجاب اجباری و بزور شلاق  و  زندان  حق انتخاب آزادانه پوشش را از زنان سلب کرده است. این رژیم با زیر پا گذاشتن حقوق ابتدائی زنان نظیر حق مسافرت، حق طلاق، حق سرپرستی فرزندان، حق معاشرت آزادانه با مردان هویت انسانی نیمی از اعضای جامعه را لگدمال کرده است. این رژیم با قانونی کردن تعدد زوجات و صیغه و "اعتبار اجتماعی" بخشیدن به فساد اخلاقی مردانی که شیفته این قوانین شده اند، زنان را به بردگان جنسی تبدیل کرده است.

کاندیدای انتخابات نمایشی رژیم چه کروبی باشد چه خاتمی، احمدی نژاد یا موسوی، از اصلاح طلبان یا اصول گرایان، نمی تواند نقش زیادی در بسیج مردم برای شرکت در انتخابات سال آینده داشته باشد. امروز مردم انقلابی ایران، کارگران، جوانان، دانشجویان و زنان مبارز در ایران انتخاب سیاسی خود را کرده اند و هیچ تلاش مذبوحانه ای نمی تواند آنان را از پیشروی به سمت یک انقلاب اجتماعی باز دارد. امروز توده های انقلابی از زنان و کارگران گرفته تا دانشجویان و مردم انقلابی و رادیکال در کردستان و ایران خود را برای تغییر جامعه و تلاش برای زیر و رو کردن مناسبات ناعادلانه و استثماری موجود آماده کرده اند. اگر امروز از طرف حافظان نظم موجود، سرمایه داران و بی بی سی ها و بریدهای سیاسی، انقلابی گری با خشونت طلبی و جنگ جویی معنا می شود، از نظر طبقه کارگر، زنان، دانشجویان چپ و جنبش انقلابی و رادیکال کردستان تحت عنوان ضرورت از آن نام برده می شود، ضرورتی که می تواند به وقت خود مناسبات فعلی را در هم بریزد و سیستم حکومتی جدیدی که برپایه آزادی و برابری و رفاه همگان است را بنا نهد.